De klad zit er in… Ik schrijf hier bijna nooit meer. Daar heb ik natuurlijk mijn redenen voor maar ook weer niet. 9 van de 10x heb ik gewoon geen zin om er voor te gaan zitten. En die ene andere reden houdt me ook weer tegen: Er lezen veel mensen mee dat weet ik. Al ben ik me er van bewust dat ik ook veel mensen "kwijt" ben geraakt die mee lezen/lazen. Maar er zijn ook mensen waarvan ik eigenlijk helemaal niet wil dat ze zien hoe het met ons gaat. En daarmee bedoel ik niet familie, helaas hebben we geen kontakt met Sanders ouders maar die misschien wel hier meelezen. En dat vond ik eigenlijk wel fijn, zo zagen zij nog wel eens foto’s van onze mooie kindertjes en hoe het ons hier verder vergaat. Zonder dat zij verder kontakt met ons op hoeven te nemen, dat zou ik wel willen maar dat is nu eenmaal zo…
Nee het betreft meer de mensen die komen en gaan in je leven, waar je nooit meer van hoort omdat er om wat voor reden dan ook geen kontakt meer is. Die mensen bedoel ik. Ik weet dan ook niet of ze hier kijken of niet. En dat vindt ik geen lekker gevoel. Dus heb ik besloten er mee te stoppen… Ik ga wel verder met loggen, maar op Hyves. Daar weet ik precies wie het lezen.
Op Hyves kun je je (gratis) aanmelden, je maakt met een inlognaam en een wachtwoord een account aan. En je kunt aan de slag. Daar heb ik ontzettend veel foto’s op staan: van ons nieuwe huis, de meiden enz. Het is wat veiliger voor m’n gevoel omdat het niet zo op het www zwerft. Mijn Hyves is dan ook alleen toegankelijk voor "vrienden".
Met heel veel plezier heb ik dit weblog bijgehouden en ik haal hem daarom ook niet van het internet af. Het is toch een dagboekje van wat er allemaal de afgelopen 4/5 jaar heeft gespeeld in ons hele emigratie avontuur. Maar nu zijn we er… het emigratie hoofdstuk is afgesloten. Nu we dan eindelijk met de koop van ons huis weer een eigen plek onder de zon hebben gaan we opbouwen. Opbouwen wat 5 jaar "stil" heeft gestaan. We hebben heel erg veel geleerd: van wat ons allemaal is overkomen, de fouten die we hebben gemaakt, maar ook van het ontmoeten van zoveel fijne en interessante mensen hier in Australie.
Loslaten is achterom kijken zonder spijt, vooruit kijken zonder verwachtingen en het leven ervaren in het hier en nu.

http://loetje73.hyves.nl/

En weer ging het mis met Iris op school, dinsdagmiddag kwam er weer een telefoontje va Teal Weller, the Deputy Principal. Iris had op school schijnbaar met vieze woorden gestrooid. En dus moest ze weer bij die meneer op het matje komen en had ze straf (detention). Nu werd er zelfs een 2e persoon bijgehaald teon Iris ondervraagd werd. Het woord was cocksucker, ja jeetje dat is me nogal een woord zeg! Iris huilde dikke tranen en zei dat ze dat niet had gezegd, I don’t even know what it means mum! Riep ze al huilend toen ik haar kwam halen. Al met al om een lang verhaal kort te maken ik was pislink! Meneer Weller kwam met voorbeelden die te gek voor woorden waren! Natuurlijk NATUURLIJK is Iris niet onschuldig, maar waar het nu op neer kwam is dat ze eigenlijk het zwarte schaap is. De juf werkt totaal niet mee en heeft helemaal geen begrip, het enige wat er wordt gezegd is: Ignore iris. Maar ze gaat even voorbij aan het feit dat Iris ook enorm gepest wordt omdat ze ‘problems’ heeft. Door Iris haar OCD heeft ze ook veel last van impulsief gedrag. Ze flapt er van alles uit voor dat ze nadenkt.Kan niet ophouden met praten en wil heel veel naar de wc, wat ze niet mag. Resultaat: heel veel straf. Ze word regelmatig achter een groene deur gezet om daar verder te werken, een rommelhok zeg maar. Nou ja mijn verhaal is natuurlijk heel warrig, maar we waren het zat. We krijgen Iris iedere dag in tranen thuis en ze is niet te houden. Doordat haar stresslevels heel hoog zijn, is ze heel nerveus en druk. Kortom we besloten dat ze thuis bleef. (Het is maar 2 dagen hoor, vandaag is de paasvakantie begonnen). Ik zet haar iedere dag 2 uur aan het werk, rekenen, schrijven lezen enz. Want het moet niet alleen maar leuk zijn natuurlijk.
Vanmorgen om half 11 hadden we gesprekje op de nieuwe school. Met meneer Peach, aardige man. Jong nog, dus niet vastgeroest in oude waardes en tradities. Het gesprek begon goed, wie of wat en of er bijzonderheden waren. Haha ja waar kunnen we beginnen. We hebben alles op tafel gelegd ondersteund door een brief geschreven door de psychiater. En wat een verschil zeg…. Een en al begrip. Er wordt totaal geen probleem gemaakt van het feit dat als Iris zo gestrest is dat ze dan eerder naar huis komt. En ze kijken naar Iris individueel. Er wordt dus een Individual Behaviour Plan opgemaakt. Rekening houdend met het feit dat ze best inteligent is, krijgt ze ook extra uren waarbij ze dan extra werk kan doen en ook dingen die ze leuk vindt, zoals verhalen schrijven en illustreren. De school hier in Redland Bay is natuurlijk veel groter, wat ik ook best begrijp, dan is er minder tijd en ruimte voor kinderen die meer aandacht nodig hebben. Redland Bay State School heeft bijna 900 leerlingen, en de nieuwe school heeft er 153. Geweldig, de klassen zijn veel minder groot en de leerkrachten kennen de leerlingen allemaal bij naam. Je hoort het, ik ben razend enthousiast! Kan nu helemaal niet wachten totdat we gaan verhuizen! Zelfs Iris is klaar voor de frisse start. Op de weg naar huis was ik lekker aan het kletsen met Constance over het voorgaande gesprek en nee he… Ik werd van de weg af geplukt door de politie….! Shit, 200 dollar en 3 punten verlies…. Dat deed wel even zeer. Gelukkig heb ik nu nog 5 puntjes over. Thuis aangekomen vroeg ik aan San of hij eerst het goede of slechte nieuws wilde horen.  Maar ook hij was superblij met de goede vooruitzichten op de nieuwe school. We kregen tevens een telefoontje dat Iris d’r nieuwe brilletjes klaar waren, die zijn we net op gaan halen. Ze staan zo pittig! De meiden zitten nu  nog even Highschool Musical III te kijken en dan gaan we lekker eten, patatjes met kroketten! Yummmm mijn vader had een doosje meegenomen van de Dutchclub. Waar je dan toch weer blij mee bent he!

Zo zijn we weer even… ik ben niet meer zo loyaal geloof ik! Zal even een korte omschrijving geven van de afgelopen maand: DRUK!
Haha! Veel werken, druk met de kindertjes en San werkt zich helemaal een slag in de rondte, gelukkig maar want in de drukkerswereld gaat het niet zo best. Behalve op San zijn werk! Daar werken ze voor 10! We zijn nog steeds aan wachten op de sleutel van ons nieuwe stulpje, struinen Ebay af naar koopjes. San heeft al wat hekwerk op de kop getikt voor een zacht prijsje en we zijn nu bezig met spullen voor de nwe keuken en badkamer bij elkaar te verzamelen. Ben groeit als kool maar heeft momenteel wel wat last van zijn tandjes. Hij moppert veel (tussen het lachen door) en grijpt dan steeds naar een oortje. Ik was bij een dokter geweest maar die zei dat er niets te zien was. Nou ja dan gooien we het maar op tandjes! Amber is naar school en vindt het heerlijk! Ze vindt de weekeinden niets aan want dan mag ze niet naar Miss Michelle.  Ze heeft 2 weken geleden een longontsteking gehad, ze was niet ziek! Maar hoestte heel veel, naar de dokter geweest en die wilde gelijk een longfoto laten maken. Zo gezegd zo gedaan en de uitslag was niet best. Pittige antibiotica kuur en rust. Na een goeie week was ze aardig opgeknapt. Maandag laten we weer een foto maken om te zien hoe de stand nu is. Iris had ook weer even een terugval. Haar OCD speelt regelmatig op. En dat had consequenties op school. Maar ze gaat naar een nwe school dus doen ze hier verder nog weinig aan begeleiding. Met de juf zijn we er dan een beetje uitgekomen maar veel begrip is er niet. San en ik besloten dat het beter was als ik tijdelijk even wat minder ging werken en wat meer thuis zou zijn bij de kinderen. Ik ben een gesprek op mijn werk aangegaan en ik blijf als oproepkracht. Ik wilde helemaal ontslag nemen maar ze zagen me liever niet gaan. Dus dit is voorlopig een goeie oplossing. Je merkt al veel verbetering in Iris moet ik zeggen deze week. Ze is al een stuk rustiger. Oh en ze moet een brilletje! Ze klaagde over slecht zien, maar haar vriendinnetje had ook net een brilletje dus wij schoven het eerlijk gezegd op een modegrilletje. Maar na weken van klagen ging ik dan afgelopen woensdag met haar naar de opticien. En ohoh schaam schaam! Ze is zeker bijziend! -0.7 en -1! Oef niet mis dus! Zie je wel mam! Was haar reaktie! We hebben gelijk 2 mooie brilletjes uitgezocht. Een rode en een blauwe. Staat heel pittig en ze vindt het zelf ook geweldig! Ze heeft ze zelf uitgezocht (heb maar een tikkie gestuurd!) want ik had vroeger zelf een roze en had er een bloedhekel aan! Dus droeg ik ‘m nooit en deed er alles aan om het ding "kwijt te raken" of "per ongeluk" kapot te maken! Als het goed is krijgt ze woensdag of donderdag haar nieuwe brilletjes! En we hebben nog een nieuwe aanwinst! Hij heet Jack! Het is een Maremmer sheepdog. Oftewel een Italiaanse berghond, prachtig beest!
We wilden graag zo’n hond en kwamen een advertentie tegen op internet. We moesten er 3 uur voor rijden maar het was de moeite. Daar was Jack met nog 10 broertjes en zusjes, kiezen was moeilijk maar we wilden graag een reutje. Luna en Jack hebben wel een weekje nodig gehad om aan elkaar te wennen maar ze zijn nu inmiddels onafscheidelijk! Nog een paar weken en dan hebben ze heerlijk de ruimte om ons huis. Och, en dan denk je alles wel gezien te hebben hier in Australie (tja niet dus!) kangeroes, possums, slangen  regelmatig langs de weg (en strakjes achter in de tuin!) Kom ik gister terug van winkelen met mams, steekt er een enorme schildpad over! Ik als held, stapte wel uit maar durfde het beest niet op te pakken! Want ze kunnen bijten hoor die dingen! Gelukkig stopte er 2 dappere workmen achter ons en hij zette het beest heldhaftig terug in de berm!!  Haha! Verder gaat het met mijn mams heel goed, ze geniet van haar nieuwe huisje en van het oppassen. Het is weer helemaal net als vroeger! Als San avonddienst heeft dan is ze vaak hier en eten we samen. Het is superfijn mams weer bij ons in de buurt te hebben. Met mijn vader gaat het ook goed, na het plaatsen van de pace-maker voelt hij zich veel en veel beter! Vroeger zeiden we altijd: die haalt de 65 niet. In de VU in Amsterdam hadden ze min of meer al opgegeven. Maar hee! Onkruid vergaat niet he! Hij is sterker dan ze daar dachten! en in Juni wordt hij dan ook 65! Mijn broer heeft het met zijn gezin ook prima naar zijn zin in Melbourne. Hij heeft een druk leven en ontmoet allemaal interessante mensen, zoals vorige week Eric Clapton! Ieder jaar vrijkaartjes voor de F1! En ieder concert wat wordt gegeven in Melbourne. Niet slecht he!

Eindelijk is het zover… San en ik hebben na ruim 3 jaar in Australie te zijn dan een huis gekocht.
Al die tijd hebben we gehuurd. Dat leek ons een goed idee omdat we het land en de omgeving totaal nog niet konden. Inmiddels zijn we naar 3 verschillende streken verhuisd en weten we wel een beetje waar wel of niet te willen wonen en dat we ook in QLD willen blijven. Al moet ik zeggen dat we bij lange na nog niet genoeg gezien hebben van Australie, maar dat we in QLD willen blijven dat is zeker. Huren is hier niet ideaal. Je huurt van iemand persoonlijk, niet zoals in NL van een woningbouwvereniging. In NL kun je je huurhuis dan ook als je eigen huis beschouwen. Je mag erin bouwen en klussen schilderen enz. Hier niet. Daar kan ik heel kort over zijn. Feitelijk gezien mag je nog geen spijker in de muur slaan. Soms met toestemming kun je wel wat spijkeren maar daar houdt het dan ook mee op. Geen kwastje of een nieuw tapijtje. En eerlijk gezegd wil je dat ook niet want je kontrakt loopt maar 6 maanden of een jaar. Na die periode kunnen ze je er zonder pardon uit gezet worden, zonder opgaaf van redenen. En dat zijn we zat. We willen zo graag onze eigen stek. Niet meer iedere 3 maanden iemand over de vloer die met een stokje door het huis komt lopen. Echt waar! Voor ieder vlekje op de muur of tapijt moesten we verantwoording af leggen. Nu zijn we Hollanders en beschouwen we ons huis als ons eigen huis. En gaan er dan ook zo mee om. Het is altijd netjes en geen rare dingen. (Al is onze kookplaat kapot en hebben we in 2 slaapkamers vreemde bleekvlekken) We staan bij de realestate agents dan ook bekend als spotless. Haha dat is leuk! Maar of we onze borg deze keer terug gaan krijgen weet ik nog zo net niet. Maar goed al dat eerder genoemde gedoe maakt dat wij het na 3 jaar gewoon zat zijn. We willen baas zijn in eigen huis. Maar de rente was vorig jaar in Australie rond deze tijd rond de 9%. En hier geen aftrek van de belasting. Dus besloten we het kopen voorlopig maar even te laten. Maar nu de hele economie een beetje in het verval is geraakt is ook de hypotheekrente gezakt naar 4,65%. Als eerste huis koper in Aus krijg je ook nog eens $14.000 van de regering als tegemoet koming tot het kopen van een huis. Die meevaller is tot 30 juni van dit jaar, daarna zakt hij weer naar 7.000 Ook niet slecht natuurlijk. Het is dan ook hartstikke druk op de First Home Buyers Market. We lieten ons eens voorlichten wat we konden lenen bij een onafhankelijk adviseur en dat viel ons reuze mee! We konden een huis kopen! Met gemak!
Met dat nieuws doken we op realestate.com een soort funda en zijn avond naar avond aan het zoeken geslagen. In verschillende regio’s. Waaronder ook Redland Bay waar we nu wonen maar dat is gewoon te duur. En dat vinden we het gewoon niet waard. Uiteindelijk kwamen we in Jimboomba terecht. Nog lekker dichtbij voor mama want dat is ook heel erg belangrijk. Aldaar zagen we dat mooie huizen nog heel betaalbaar zijn! En toen viel Sans oog op dit huis. Op een vrijdagmorgen zijn we gaan kijken en eenmaal binnen ging mijn hart ook sneller kloppen! Precies wat we zochten! We wilden heel graag een houten huis in QLD. Let wel, alle huizen zijn hier van hout. Niets wordt zoals in NL met een betonnen frame gebouwt, alles hout. En dan is de buitenkant of steen of hout. Wij wilden graag hout. Sfeervol. Het huis staat op ruim 4500m2 eigen grond.  Het heeft 4 slaapkamers. Grote keuken, laundry (wasruimte) badkamer en wc. En wat wij helemaal geweldig vinden; een grote veranda voor en achter! We gaan de tuin helemaal opknappen, voor althans. Zoals je op de fotootjes ziet is de tuin achter groot! Sanders broer vroeg al: Jee hebben jullie je eigen bos gekocht! We hebben voor de voortuin al een white picked fence gekocht! Wat bomen ruimen, onkruid wieden enz. Binnen moet wat geschilderd worden en een nieuwe keuken en badkamer. Allereerst doen we de keuken. Voor het eerst dat we geen kant en klaar huis hebben gekocht. In Nederland kochten we altijd huizen waar we ‘zo’ in konden. Hielden niet van rompslomp. Maar nu we zolang in een huis van een ander hebben gewoond vinden we het juist super dat we het helemaal naar onze stijl kunnen maken! 1 Mei is de sleuteloverdracht. Een beetje laat maar we hebben uitstel gevraagd vanwege ons huurcontract. Dat loopt tot 6 mei en we kunnen daar niet onder uit zonder een geldboete te betalen. Maar de eigenaar kwam het zelf ook wel goed uit. Dus dat loopt allemaal soepeltjes. We hebben een goeie school gevonden voor Iris & Amber. Gelukkig niet zo’n grote er zitten maar 150 leerlingen op!
Ze kon kiezen tussen Jimboomba State School, 1200 leerlingen of deze. Nou die keus was voor ons snel bepaalt! We krijgen dus weer een spannende tijd tegemoet, inpakken verhuizen, afscheid nemen van school en vriendinnetjes. Maar dan ook voor de laatste keer! Dan hebben ons eigen plekkie onder de zon! En niemand die ons verteld dat we moeten verkassen!

Hell on earth…. dat is wat de kranten gillen hier. En ze hebben gelijk. Wat de mensen de afgelopen week in Victoria (ruim 1700 km bij ons vandaan) hebben meegemaakt is afschuwelijk. Hele dorpen weggevaagd… Huizen hier zijn niet zo sterk als in Nederland. Een houten frame en dan met spaanplaat muren gemaakt. Ja dit is natuurljk Jip en Janneke taal van een blondje met totaal geen bouwkundig inzicht. Maar van alle huizen in Victoria zie je alleen de gemetselde schoorsteen nog overeind staan…

Mensen werden overvallen in hun auto’s terwijl ze vluchten voor het alles opvretende vuur. Veel dieren zoals koeien, paarden geiten honden etc werden door het allesomvattende vuur opgeslokt… Gisteravond was er een benefietavond op channel 9. Er is in de afgelopen weken al ruim 60 miljoen opgehaald! Ongekend… De is enorm veel saamhorigheid onder de Australiers. Men staat altijd voor elkaar klaar. En dat is met astronomische bedrag goed te zien. Tegelijkertijd is er ook ellende in het noorden, wederom zo’n 1700 kilometer bij ons vandaan. Wateroverlast, huizen/wijken afgesloten van de bewoonde wereld doordat hele dorpen zijn ondergelopen. Vergelijkbaar met de overstroming in onze 50er jaren… En wij… wij zitten in een luxe positie, we zitten er middenin. Het is heet, het is vochtig. En we klagen natuurlijk. Maar we zijn zo lucky… want we zijn veilig. Met onze eigen beslommeringen van het dagelijks leven, maar dat valt in het niets, in het niets bij al de ellende om ons heen. En dan sta je weer even met beide beentjes op de grond.

Heb heel eventjes geduld, weblog is in onderhoud!

Aangezien mijn uitdijende heupen, buik, billen en om eerlijk te zijn al de rest mij dus al geruime tijd dwars zitten, ben ik dus nog eens begonnen met het Montignac dieet. Nog eens, want over de jaren heen heb ik dat al verschillende keren succesvol gedaan. Waarom ben ik dan telkens terug bijgekomen? Wittebroodvraatzucht, pastaliefde en zwangerschap, beste lezertjes, dxe9 gevaren voor de vrouwelijke curve maar allen de moeite waard om wat kilo’s bij te komen. Zo in de eerste week ben ik toch al anderhalve kilo kwijt, da’s een mooie start en het mooiste van Montignac is dat je wijn mag drinken. Eigenlijk pas in fase twee maar daar heb ik mij nooit wat van aangetrokken. En enkel rode wijn, maar dat is geen straf. En je mag eigenlijk veel eten, wat ik sowieso al niet doe, maar voor de liefhebbers ook mooi meegenomen. Zeker 15 kilo wil ik kwijt…

Verder gaat het in huize Beukema prima, mam is inmiddels verhuisd naar haar eigen stekje in Beenleigh, ze woont in een geweldig leuk huis. Wat hier een unit heet, maar voor NL begrippen is het een 2 onder 1 kap met 3 slaapkamers. Het is een soort dorpje en het zijn allemaal mexicaanse huisjes. Ze woont er sinds begin deze maand en is al snel gewend. Het is voor mam natuurlijk ook lekker om haar eigen stek weer te hebben, haar eigen keukentje enz. Het ziet er echt heel erg leuk uit. Ik zal een dezer dagen even het fotoalbum updaten. Verder gaat het goed met de meiden onze kleine Ben. Hij groeit als KOOL! En Amber gaat volgende week dinsdag voor het eerst naar school!

Zwaar weer gehad op zondag. Sander en ik zaten met de kinderen bij de pub in Redland Bay (heel gezellig aan het water, met live muziek en speeltuin voor de kids) en genoten van de warmte en een drankje. De meiden waren lekker aan het spelen en Ben lag in de wagen te knorren. Er was al onweer voorspeld en de lucht leek al dreigend maar toch nog ver genoeg. Toen kwam de donkere lucht opzetten. De eerste foto is genomen vanaf de pub, ik heb hem gepikt van de krant net als alle andere foto’s. De tweede foto heb ik zelf genomen vanuit de tuin.

We besloten om maar naar huis te gaan alvorens het zou losbarsten. Eenmaal thuis viel het eigenlijk reuze mee voor ons. Het onweerde, waaide en regende ontzettend hard maar niets dramatisch. En toen het bijna helemaal was afgenomen viel de stroom uit om kwart voor 6. Ons eten stond net in de oven! Kaarsjes aangestoken en nog maar een glaasje wijn ingeschonken. Iris en Amber zaten te tekenen aan de tafel. Het was best gezellig! Maar we hadden toch wel honger, San en ik zijn maar in de auto gesprongen (ik had maar 2 glaasjes op hoor!) om ergens wat af te halen ofzo. Maar heel Redland Bay was donker! En zelfs Victoria Point. Benzinestations alles was donker, spookachtig! Maar wel heel druk met auto’s, allemaal op zoek naar wat te eten misschien. Niets gevonden, toen de mijnwerkerslamp van Ome Theo maar op het hoofd en San heeft de bbq aangestoken. Om 8 uur was het eten klaar en sprong het licht weer aan! Net op tijd want we hadden een goeie film gehuurd. De volgende dag hoorden we wat de storm had aangericht nog geen 50 km verderop… De ergste storm in de Brisbane area sinds 25 jaar. Huizen compleet destroyed! Enorme ravage…. Ik heb wat foto’s van de CourierMail afgehaald en hierop gezet. Je kan natuurlijk zelf ook even kijken op de site.  Gisteravond heeft het gigantisch geregend. Moesonregens. Dat kan je je in Nederland niet voorstellen. Vanavond worden er weer storms verwacht, voor ons gebied hebben we severe thunderstorms warning. Even afwachten wat er gaat gebeuren nog.

Ben gestopt met Hyves.
Heb er even geen zin meer in. Hyves was wel erg aanwezig in mijn leven. Iedere dag even kijken op Hyves, zelfs een paar keer op een dag. Foto’s eropzetten en de WWW uptodate houden. Iedere morgen om half 6, net je ogen open. Kop koffie, laptop open, berichten checken en beantwoorden. Had het er wel druk mee want ik had een "vriendenkring" opgebouwd van 149 mensen. Het begon al eerder te kriebelen en heb toen wat opgeruimd. Ging van 149 naar 74. Maar nog steeds dat dwangmatige en dat irriteerde me eerlijk gezegd. Dus vandeweek midden in de nacht kreeg ik de bevlieging om het er helemaal vanaf te gooien. Met weemoed dat wel, ik Hyve al vanaf 2006. Maar het was ook een opluchting. En wat een rust! Trouwens mijn weblog verdient ook wat meer aandacht want die is aardig aan het verstoffen. Alle aandacht ging naar Hyves. Mijn layout hier moet ik nodig aanpassen, we zijn immers met zijn vijfjes nu! Wat zessen, mams meegerekend. Heb veel emailtjes gekregen met de vraag waarom. Nou ja bij deze dus. Ik mis het stiekum wel een beetje hoor, maar voorlopig laat ik het even zo. Bevalt me nog prima. Ben de laatste tijd ook wel wat moe, werk, gezin enz.  Benjamin komt nog iedere nacht voor een flesje dus een keer lekker uitgeslapen zijn verlang ik ook naar. Ik stap volgende week bij onze hoofd verzorging binnen om aan te geven dat ik van 45 uur (per 2 weken) naar 35 wil, dat zijn nog 3 diensten per week. Eerlijk gezegd durf ik niet zo goed, ben net weer begonnen en begin al te zeuren! Maar een vriend van ons zei het eigenlijk wel leuk vanavond: Nee, dat is niet zeuren, dat is fine-tunen van de uren die je kan werken met een job en je gezin – een kleintje – de hond en je moeder. Haha! Maar hij heeft wel gelijk. Ik kan het beter nu maar zeggen. Als ik afwacht dan maak ik het alleen maar erger. Voor PWA en voor mezelf. Moet toch ook een beetje aan jezelf blijven denken.

Ben al weer 3 weken aan de slag in de Dutch Village. Ik werk weer op SCU, de secure unit. Daar wonen de zwaar demente bejaarden. Nederlandse en ook Australische mensen. Er is een hoop veranderd sinds ik ben weggegaan in april 2007. Veel veranderingen zijn heel erg goed. Beter georganiseerd. Maar er zijn ook nog een aantal dingen onveranderd. Er zijn mensen overleden… Helaas. Maar voor hen natuurlijk goed. In die anderhalf jaar 6 mensen,dat is veel. En de mensen die er nog zijn die zijn zo achteruit gegaan. Vanavond ben ik gezegend door Dora. Zij is een Nederlandse mevrouw van 82 en zij ziet er nog geweldig uit! Is redelijk zelfstandig, maar dement. Dwz vergeetachtig. In de 3 weken dat ik ben begonnen wilde ze niets met me te maken hebben en we hoefden haar ook niet te helpen met naar bed brengen, dat doet ze nog steeds zelf en dat is fantastisch. Maar vanavond werd ze niet lekker tijdens het eten en is ze vroeg naar bed gegaan. Op een gegeven moment ben ik bij haar gaan kijken of ze ok was en ik verwachte eerlijk gezegd dat ze me weg zou sturen. Dat deed ze niet. Ze liet toe dat ik haar hielp met omkleden. En we raakten aan de praat. Ze liet me foto’s zien van haar broers en zusters toen ze klein waren en haar papa. Hij was hoofdleraar van een school in Nederland. Ik vind zulke verhalen prachtig en neem dan ook de tijd om er naar te luisteren. Maar ik werd al gauw weggeroepen door mijn collega, het was druk op de afdeling. Vlak voor ik naar huis ging ben ik nog even gaan kijken en heb haar lekker toegestopt.. Toen aaide ze me over mijn wang en zei dat ik een lieverd was. En ze sloeg een kruis op mijn lichaam, zo lief… Ik doe het voor dit soort momenten. De mensen gaan me echt aan het hart. Frieda die me lieflijk aan kijkt. Wiea (Ria) die zo om me moet lachen als ik een beetje gek doe in de Dining Room. En Simone die echt nooit meer praat vanmiddag wel 3 hele zinnen tegen me zei. Ik kom moe thuis, maar echt voldaan.

Dementie is verschrikkelijk, we hopen allemaal zo niet te eindigen. Maar een hoop mensen die daar zijn beseffen het gelukkig niet zelf. En genieten toch nog van de kleine dingetjes. Het is schrijnend, maar mooi. Het leven zit raar in elkaar.